Actualiteit

…het is een vreemdeling zeker…

Download PDF

Een kleine geschiedenis van de Zwarte Piet-kritiek (tot 2008) en de rode draad van uitsluitingsretoriek en intimidatie in de respons.

Kritiek op de figuur van Zwarte Piet is er al heel erg lang. We staan er niet meer bij stil in de cultuurstrijd rond Zwarte Piet, die woedt sinds de arrestatie van Quincy Gario en Jerry Afriyie in 2011. Gericht wordt er al actie gevoerd sinds de jaren zestig, de kritiek is zelfs al ouder. En toch lijken structurele veranderingen ver weg.
Op welke manier de gebeurtenissen rond de intocht in Dokkum afgelopen zaterdag een schanierpunt zullen blijken te zijn is moeilijk te voorspellen. Maar dat dit een ijkpunt gaat worden in de strijd tegen Zwarte Piet, zoals de arrestatie van Quincy en Jerry dat is, dat lijkt wel zeker.
De gebeurtenissen rond de blokkade zijn curieus. De heftige agressie die de kritiek op Zwarte Piet blijkbaar oproept is nog nooit zo pijnlijk duidelijk geweest. Het komt echter niet uit de lucht vallen. Wie de geschiedenis van de Zwarte Piet-kritiek beter bekijkt, zal zien dat het er altijd al was.

Gau Raksha: In naam van de koe

Download PDF

Afgelopen woensdag werd er in diverse steden in India gedemonstreerd tegen het toenemend geweld tegen moslims en dalits (kastenlozen). Nadat film-maakster Saba Dewan op facebook een oproep had gedaan breidde de actie zich binnen enkele dagen uit onder de hashtag #NotInMyName.1

In zeker tien steden, waaronder Delhi, Mumbai, Kolkota, Jaipur, Lucknow etc., kwamen grote groepen mensen bij elkaar met borden als “#NotInMyName”, “Stop Cow terrorism” of “No Place for Islamophobia”. Aanleiding was een aantal incidenten in het laatste weekend van de ramadan. Onder de noemer ‘Gau Raksha’ (koe bescherming) zijn de laatste jaren groepen actief die los van de regering actie ondernemen tegen handel, slacht en consumptie van rundvlees. In dit artikel zal ik de situatie in India schetsen waarbij de koe inzet is geworden van een rechts-nationalistische haatcampagne.

Volkerenmoord op de Rohingya: met steun van de EU

Download PDF

Mensenrechtenactivist Maung Zarni, foto: U Ba Sein

Afgelopen week ontving Koning Filip de Myanmarese nobelprijswinnares van 1991 Aung San Suu Kyi, die in Brussel ook premier Michel en de EU-commissie bezocht.1 Ze bezocht Europa voor het eerst als state counsellor, wat betekent dat ze niet formeel president is van Myanmar, maar wel het feitelijke bestuur voert.
Opmerkelijker dan het bezoek zelf, waarbij ook Londen en Rome op het programma stonden, is het grote stilzwijgen van de media. Een enkel berichtje op de website van de Morgen en kort item in het journaal daargelaten, ging het ongemerkt voorbij. Grondige analyses in bijvoorbeeld Terzake en de kwaliteitskranten ontbraken. En er is wel iets aan de hand. Aung San Suu Kyi staat internationaal onder grote kritiek voor haar rol in situatie met de mensenrechten in haar land. Met name als het gaat om de Rohingya, een moslimminderheid in de noordelijke deelstaat Rakhine. In dit artikel geef ik een kort overzicht van de genocide op de Rohingya, en de dubieuze rol van het westen in deze zaak.

Volkerenmoord op de Rohingya: waarom zijn we zo stil?

Download PDF

Vorige maand liet de regering van Myanmar weten dat ze hun militaire acties tegen de Rohingya zouden staken. Sinds oktober vorig jaar wordt deze islamitische minderheid in de Myanmarese deelstaat Rakhine getroffen door harde overheidsrepressie. Hierdoor kwam het land, dat zich juist de laatste jaren aan een militaire dictatuur lijkt te ontworstelen, onder kritiek van de VN te liggen. In een onderzoek kwam de VN tot de conclusie dat hier sprake was van grove mensenrechtenschendingen en wellicht volkerenmoord. Nadat de regering van Aung San Suu Kyi bekendmaakte dat de militaire acties beëindigd zijn, lijkt de internationale druk van de ketel.1 Als je de situatie echter beter bekijkt dan is het verbijsterend hoe weinig aandacht er in West-Europa is voor deze zaak.

Is er ooit een geschikt moment om een beginseldiscussie te voeren?

Download PDF

Veel woorden zijn er al besteed aan de discussie die vorige week door Maarten Boudry werd aangezwengeld over PVDA+ en haar ideologische achtergrond.1 Vandaag2 was het de beurt aan politicoloog Marc Hooghe in een nieuw opiniestuk over de kwestie in de Morgen.3 De tekst is doorspekt met termen als heksenjacht, inquisitie en militante geloofsijver. Een beetje zwaar aangezet als reactie op Boudry’s opiniestuk, die nergens pleit voor een verbod of een cordon, maar concluderend slechts stelt dat hij hierom niet op de SP-A zou stemmen.

PVDA+ kritisch belicht door linkse kiezer

Download PDF

In een weerzinwekkend statement noemde Bart de Wever het communistische PVDA+ het ‘restafval van de 20e eeuw’.1 Neemt niet weg dat een kritisch licht op de PVDA ook voor mij als linkse kiezer nodig is.2 Na een aantal tweets van filosoof Maarten Boudry besloot ik dan ook om eens wat dieper in deze zaak te duiken. Als Nederlander in Vlaanderen moet ik voor gemeenteraadsverkiezingen toch ook een keuze maken en aangezien ik in Nederland al jaren SP stem en in Vlaanderen al enkele malen Groen! heb gestemd, ben ik toch een vis die zwemt in de vijver waarin de PVDA moet vissen.

‘Lijst Nix’, een Wageningse partij voor niet-stemmers.

Download PDF

Advocaat Peter Plasman wil met een lijst aan de verkiezingen meedoen die een stem wil geven aan niet-stemmers. “Wij gaan de niet-stemmers zichtbaar maken in het parlement. Niet langer wordt hun stem gekaapt door de andere partijen, vanaf nu krijgen niet-stemmers hun eigen zetels.”

Het idee is niet nieuw. Begin jaren tachtig had je verschillende vergelijkbare iniatieven zoals ‘De Lege Stoel’ die meedeed aan de gemeenteraadsverkiezingen in Haarlem. In Wageningen was er Lijst Niks die voortkwam uit de kraakbeweging. Ze hadden volgens mij zelfs nog een tijdje een zetel in de raad.

Bloedbeschuldiging: de antisemitische roots van het ‘verdoofd slachten’-debat

Download PDF

Vandaag is het islamitische offerfeest en zoals elk jaar is er weer een discussie ontstaan over het verbod op onverdoofd slachten. En zoals altijd raakt het issue meteen weer verstrikt in een debat waarin religieuze minderheden die toch al onder druk staan in het defensief worden gedwongen en (extreem)-rechtse activisten (Vlaams Belang, Voorpost, NVA) goede sier maken met hun (zelden oprechte) dierenliefde. Aan de andere kant heb je de echte dierenrechten-strijders, zoals Gaia of de Partij voor de Dieren, die uit naieve dan wel opportunistische overwegingen meespelen in het spel van (extreem)-rechts. Op mijn geschiedenis-blog wil ik eens terugkijken naar de strijd tegen de Joodse rituele slacht vanaf de late 19e eeuw tot en met het nazisme.

Floris van den Berg, het Nieuwe Atheisme en de aanval op de fundamentele grondrechten

Download PDF

Afgelopen zomer verscheen, Beter Weten (Houtekiet, 2015), het nieuwe boek van filosoof Floris van den Berg. In het boek heeft hij verschillende teksten over zijn vaste onderwerpen atheïsme, veganisme en ecohumanisme verwerkt tot één geheel. Het resultaat is een nogal rommelig boek met veel verschillende onderwerpen. Maar zijn aversie tegen religie is een rode draad in het boek. Dat zijn godsdienstkritiek een aanval op de fundamentele grondrechten is, bleek al uit een eerder boek Hoe komen we van religie af? (Houtekiet, 2009) Aan de hand van deze twee boeken zal ik vd Berg’s visie op religie kritisch bespreken.

Nederland mijn Vaderland: Zihni Özdil

Download PDF

Zihni Özdil, historicus, schrijft columns voor de Rotterdam-bijlage van het NRC en essays in de Nieuwe Revue. Ik ken hem via Twitter en opinieartikelen op Joop.nl als een scherpzinnig en ook geestig politiek-maatschappelijk observator. Lang niet altijd ben ik het met hem eens, maar zijn scherpe tong maakt het altijd plezierig zijn stukjes te lezen. Ik heb dan ook letterlijk reikhalzend uitgekeken naar zijn boek Nederland mijn vaderland. Volgens mijn vriendin omdat ik met boeken ben als een vrouw die naar een volle kledingkast kijkt, mopperend dat ze niets heeft om aan te trekken. ‘Maar wat doe ik dan dit weekend, het schaatsseizoen is nog niet begonnen’, was mijn tegenwerping.